Voeg deze pagina toe aan je favorieten
Like en deel al onze reisverhalen met vele foto's met je vrienden op Facebook.
Kenia is een land in Oost-Afrika met een rijke culturele diversiteit. Er wonen meer dan 40 etnische groepen, waaronder de Kikuyu, Luo, Maasai en Luhya, elk met hun eigen tradities, talen, muziek en dans. Het culturele leven varieert van moderne steden zoals Nairobi en Mombasa tot traditionele dorpsgemeenschappen.
Kenia heeft een gevarieerde economie, met belangrijke bijdragen van landbouw, toerisme, financiële dienstverlening en handel. Het land is bekend om koffie, thee en safaritoerisme in parken zoals de Maasai Mara en Amboseli. Ook de haven van Mombasa speelt een cruciale rol als toegangspoort tot Oost-Afrika.
Hoewel de meerderheid van de beroepsbevolking in de landbouw werkt, levert deze slechts een kwart van het bruto nationaal product. Belangrijke producten zijn sisal, pyrethrum, tarwe, suiker, ananas, katoen, bloemen, groenten, koffie en thee, waarvan veel voor export wordt verbouwd. Droogte beperkt echter het effectief beschikbare landbouwland tot slechts 13% van het totaal.
Geografisch is Kenia bijzonder gevarieerd. Het land heeft uitgestrekte savannes, de indrukwekkende Rift Valley, hooglanden, bossen en tropische kustgebieden. De hoogste berg is de Mount Kenya (5.199 m), de op één na hoogste piek van Afrika. Belangrijke meren zijn het Victoriameer, het Turkana- en het Naivashameer. Het klimaat varieert van tropisch aan de kust tot gematigd in de hooglanden, wat bijdraagt aan de rijke biodiversiteit van het land.
Kenia staat ook bekend om zijn wilde dieren: leeuwen, olifanten, giraffen, zebra's en neushoorns leven verspreid over nationale parken en reservaten. Deze combinatie van culturele rijkdom, economische activiteit en natuurlijke schoonheid maakt het tot een fascinerend land om te bezoeken.
Kenia is een land vol avontuur en onvergetelijke natuurbelevenissen, ideaal voor iedereen die van safari houdt. Vanuit Nairobi kun je verschillende iconische bestemmingen ontdekken, te beginnen met de wereldberoemde Maasai Mara, waar je oog in oog komt te staan met de Big Five en de uitgestrekte savannes bewondert. Ook Amboseli National Park biedt een spectaculaire ervaring, met olifanten die zich aftekenen tegen de imposante Kilimanjaro. Ol' Pejeta is een unieke bestemming voor het spotten van neushoorns en andere bijzondere diersoorten in hun natuurlijke habitat.
Voor een andere kant van Kenia kun je vanuit Nairobi naar het Samburu National Reserve reizen, bekend om zijn unieke fauna en kleurrijke landschappen. Het Aberdare Nationalpark biedt een prachtig berglandschap en watervallen die een compleet andere ervaring geven dan de savannes. Het nabijgelegen Lake Naivasha en Hell's Gate zijn perfect voor een ontspannende safari en een kennismaking met het vogelrijke ecosysteem van het meer.
Vanaf Amboseli kun je verder reizen naar Tsavo West National Park, waar uitgestrekte vlaktes en indrukwekkende rotsformaties de perfecte achtergrond vormen voor wilde dieren. Tsavo East biedt eveneens een indrukwekkend safari-avontuur, met grote kuddes olifanten en andere grazers. Voor wie van zon en strand houdt, liggen Diani Beach en de route via Tsavo West of Tsavo East op slechts enkele uren rijden, waardoor je natuur en ontspanning perfect kunt combineren.
Elke bestemming heeft zijn eigen charme, van savannes en bergen tot meren en kustgebieden. Een safari door dit deel van Kenia combineert avontuur, natuur en cultuur op een manier die je nergens anders vindt. Het land is rijk aan dieren, landschappen en mogelijkheden om de Big Five in hun natuurlijke omgeving te bewonderen. Of je nu start in Nairobi, Ol' Pejeta of Mombasa, elke route biedt een onvergetelijk perspectief op de schoonheid en diversiteit van Kenia.
De voorbije dagen was het op Brussels Airport behoorlijk chaos: een hack had ervoor gezorgd dat talloze vluchten geannuleerd werden. We hielden ons hart vast, maar hadden geluk want onze vlucht ging wel door! Alleen een uurtje vertraging, wat in deze omstandigheden een klein mirakel leek.
Omdat deze week het WK wielrennen in Rwanda doorgaat, zit er op onze Brussels Airlines vlucht een deel van de Belgische nationale koersploeg, net als sportcommentatoren Ruben Van Gucht, Karl Vannieuwkerken en José De Cauwer. Geen zitjes in Businessclass, maar gewoon in economy tussen het 'gewone' volk.
De stoelen zijn aan de smalle kant, maar gelukkig is het vliegtuig niet vol, waardoor we wat kunnen uitspreiden. De lunch is verrassend lekker en net voor de landing krijgen we nog pizza als snack. Alleen jammer dat er enkel frisdrank en Jupiler gratis beschikbaar zijn. Helaas geen sterke drank, zelfs niet tegen betaling!
Het filmaanbod is best oké, met enkele recente blockbusters. De vlucht duurt zo’n 8,5 uur, met een korte tussenstop in Kigali, de hoofdstad van Rwanda. Daar stappen alle Belgische wielersupporters uit. Wij vliegen verder met een bijna leeg toestel richting Nairobi. Nog een goed uurtje en dan zijn we eindelijk op onze eindbestemming.
Rond 22.45 uur lokale tijd (één uur later dan in België) landen we in Kenia. Tot onze verbazing is het aan de immigratie bijna uitgestorven en liggen onze koffers al op de band. Nog snel wat euro’s wisselen voor Keniaanse shilling en dan kunnen we aan ons Afrikaanse avontuur beginnen. Buiten worden we meteen aangesproken door een legertje taxichauffeurs, maar we laten ons niet van de wijs brengen en stappen resoluut af op de dame met ons naambordje.
Een korte rit brengt ons naar The Boma Hotel, waar een ruime kamer met kingsize bed op ons wacht. De airco gaat meteen uit want het is hier eerder aan de frisse kant. De badkamer heeft zowel een bad als douche, wat een luxe! We halen nog snel wat spullen uit de koffer die we morgen nodig hebben en liggen pas rond 1.00 uur onder de wol.
Donderdag 25 septemberNa een heerlijke nacht en een uitgebreid ontbijt worden we om 8.00 uur opgepikt door James, onze gids en chauffeur voor de rest van de reis. Onze jeep heeft duidelijk al betere dagen gekend en bij elke tik op de zetels dwarrelt het stof vrolijk in het rond, maar dat hoort nu eenmaal bij een safari.
Eerste stop: de supermarkt om lunch, drankjes en snacks in te slaan. De moderne Carrefour verbaast ons met haar ruime assortiment; zelfs chips en nootjes zijn er in overvloed.
Daarna rijden we naar het Nairobi National Park, waar het avontuur pas echt begint. Nog voor we het park inrijden, zien we langs de afspanning alvast de eerste dieren: impala’s! James noemt ze lachend de 'McDonald's van Afrika'. Enerzijds door de 3 zwarte strepen op hun achterwerk die de letter M lijken te vormen en anderzijds omdat ze een gewild hapje zijn van de leeuwen en andere roofdieren.
In het park passeren we eerst een meertje met drie krokodillen; op de oevers zitten diverse reigers en ibissen. Een schuwe mangoest schiet bliksemsnel over de weg, maar we zijn te laat om er een goede foto van te kunne maken. Even later volgt een parade van zebra’s, hartenbeesten, giraffen en struisvogels. Wat een begin!
Om 11.00 uur arriveren we bij het Sheldrick Elephant Orphanage, een opvangplaats voor weesolifantjes midden in het park. Eigenlijk best een vreemde locatie, want in Nairobi National Park zelf leven geen olifanten. Dertien jonge dieren tussen vijf maanden en vier jaar oud worden hier opgevangen. De olifantjes hollen enthousiast naar hun verzorgers toe, die klaarstaan met grote flessen melk. Ze grijpen de flessen vast met hun slurf en beginnen gulzig te drinken. Echt schattig om te zien. Het kleinste olifantje van de bende maakt er zelfs grappige geluidjes bij. Hij is zichtbaar aan het genieten van dit smulfestijn!
We staan slechts gescheiden door een dikke koord en wanneer enkele dieren dichterbij komen, kunnen we ze zelfs aanraken. Wat een ruwe huid hebben die beesten! Na de melk is het tijd voor iets hartigers en schakelen de wat oudere dieren over op boomtakken. Net zoals kleine kinderen zijn jonge olifanten vrij speels, stoeien ze graag met elkaar en gooien ze met hun slurf zand over hun hele lijf.
Een verzorger vertelt intussen het levensverhaal van elk dier en legt uit hoe ze hier tot hun vierde levensjaar verzorgd worden voor ze terug in het wild worden uitgezet. Het is uiteraard ook mogelijk om de dieren te sponseren voor een luttele US$50 per jaar. In het Sheldrick Elephant Orphanage wordt ook één blinde neushoorn opgevangen, maar die wordt niet aan het brede publiek getoond omdat het dier daar te veel stress van krijgt.
Na het spektakel keren de olifantjes terug naar hun verblijven en trekken wij opnieuw het Nairobi National Park in. Langs de weg loopt een groepje helmparelhoenen, bij de locals ook wel gekend als 'bush chickens' en in een meertje liggen enkele nijlpaarden en een krokodil. Aan de overkant van het water staan maraboes, ibissen, reigers, nijlganzen, kraanvogels en zelfs een dappere lepelaar die wel erg dicht bij de krokodil durft te komen.
Rond 16.00 uur zijn we terug in het hotel. Na een verfrissende douche volgt een aperitiefje en diner in het restaurant van The Boma. De hamburger is gigantisch én heerlijk. Daarna kruipen we vroeg in bed, want morgen wacht er ongetwijfeld weer een nieuw avontuur.
Vrijdag 26 septemberOm stipt half acht stopt James met zijn jeep voor de deur van The Boma Nairobi Hotel. Onze koffers zijn gepakt, de camera’s opgeladen: we zijn klaar voor de lange rit naar Ol Pejeta Conservancy. Zodra we de stad verlaten, ontvouwt zich het Keniaanse landschap in al zijn diversiteit. We passeren levendige stadjes en dorpen waar het dagelijks leven zich afspeelt langs de weg met vele marktjes, brommers en schoolkinderen in uniform.
Na twee uur rijden is het tijd voor een pitstop; uiteraard bij een souvenirwinkel. De rekken puilen uit van houten dierenbeelden, maar onze aandacht wordt vooral getrokken door de groene beeldjes uit malachietsteen. Een klein olifantje steelt ons hart, tot de verkoper met een stalen gezicht US$195 vraagt. We slikken even, herinneren ons dat we vorig jaar in Tanzania een vergelijkbaar beeldje voor US$65 kochten, glimlachen beleefd en stappen zonder verdere discussie terug naar buiten.
Rond het middaguur rijden we eindelijk het Ol Pejeta Conservancy binnen. Nog een korte rit van tien minuten en we bereiken onze overnachtingsplaats: Sweetwaters Serena Camp. Onderweg worden we al getrakteerd op onze eerste kennismaking met het wild: impala’s, zebra’s, buffels en een statige waterbok. De toon voor de komende dagen is gezet.
Bij aankomst in Sweetwaters Serena Camp krijgen we een verfrissend drankje en worden we vriendelijk verwelkomd. Onze tent ligt helemaal aan het uiteinde van het domein – rustig, met een prachtig uitzicht op de drinkplaats waar de dieren samenkomen. Binnen wacht ons een heerlijk kingsize bed en een badkamer met warm water. Pure luxe, midden in de natuur.
Nadat we onze tent hebben geïnspecteerd en goedgekeurd, trekken we terug naar de lodge om te lunchen. Onderweg spotten we aan de andere kant van de elektrische afspanning een wrattenzwijn, meerdere parelhoenen, diverse kleurrijke vogeltjes, enkele zebra’s en in de verte zien we zelfs een neushoorn. Wanneer we aan tafel zitten worden de hemelsluizen volledig opengezet. In de verte horen we zelfs onweer naderen. De rest van de namiddag zal het bewolkt blijven met af en toe wat regenen.
Om 15.00 uur zitten we terug in de jeep voor een gamedrive in het Ol Pejeta Conservancy. We maken alvast een goede start met drie mannetjes buffels en enkele olifanten.
Daarna bezoeken we het chimpanseereservaat dat werd opgericht door Dian Fossey. Aangezien het geen inheemse dieren zijn, kunnen ze hier helaas niet in het wild worden uitgezet. We zien enkele chimpansees luieren op houten stellages en nog een paar nieuwsgierige exemplaren die voorzichtig tussen de struiken gluren. Eén van hen komt zelfs dicht bij de omheining, waar hij ongestoord een plasje doet en ons daarna met een guitige blik aankijkt. Een grappig moment; al voelt het geheel toch wat aan als een mini-zoo in het midden van een natuurpark.
Terug in de jeep stuiten we op een enorme olifant met, jawel, 'vijf poten' of is het toch een extra slurf? Een indrukwekkende verschijning die zich door ons niet laat storen terwijl hij enkele 'cadeautjes' achterlaat. Verder heeft hij wel zin in een lekker groen blaadje en trekt hij met zijn slurf een klein boompje helemaal uit elkaar. Wat een spektakel!
De namiddag brengt nog meer hoogtepunten: solo buffels, een troep bavianen, elegante Grant gazelles, zebra’s, hartenbeesten en impala’s. In het hoge gras zien we twee jakhalzen die zich tegoed doen aan een kadaver; de natuur in zijn puurste vorm. En dan... de jackpot: twee zeldzame zwarte neushoorns die rustig de weg oversteken.
Even later ontmoeten we Baraka, een oude blinde zwarte neushoorn die hier op een afgeschermd domein liefdevol wordt verzorgd. We mogen hem voederen met takken en bladeren. Een magisch momentje. Terwijl we hem voorzichtig aanraken, voelen we zijn ruwe huid en krachtige hoorn. Het dier laat zich alle aandacht welgevallen en smult lekker van al zijn traktaties. In de bomen om ons heen springen kleine vervetaapjes nieuwsgierig van tak naar tak.
De natuur trakteert ons op nog meer ontmoetingen: vier witte neushoorns en een imposant mannetje dat alleen ronddoolt. Tegen zonsondergang spotten we nog een aantal wrattenzwijnen, een hyena, buffels en een olifant. Vlak voor we Sweetwaters Serena Camp binnenrijden, wachten twee waterbokken ons op bij de poort, alsof ze ons nog een goede avond willen wensen.
’s Avonds schuiven we moe maar voldaan onze voetjes onder tafel voor het diner. Het buffet is opnieuw uitstekend en bij een slaapmutsje in de bar blikken we terug op deze onvergetelijke dag.
Rond 22.00 wandelen we terug naar onze tent en daar wacht ons het hoogtepunt van de dag, want op nauwelijks vijf meter afstand staan we oog in oog met een megagrote olifant. Enkel een klein grachtje en de elektrische omheining scheidt ons van dit machtige dier. Hij plukt onverstoorbaar wat blaadjes van een struik, terwijl wij in het donker een foto proberen te nemen. De adrenaline giert door ons lijf. Wat een adembenemende afsluiter van een prachtige dag in Ol Pejeta!
Zaterdag 27 septemberDe zon staat al hoog aan de hemel wanneer we om acht uur vertrekken uit Sweetwaters Serena Camp. De lucht is strakblauw, de temperatuur stijgt snel. Het belooft een snikhete dag te worden.
Nog voor we het Ol Pejeta Conservancy helemaal uit zijn, krijgen we een laatste afscheidscadeau van de natuur: zebra’s, impala’s, wrattenzwijnen en buffels kruisen ons pad. Van een vliegende start gesproken!
We zetten koers richting Samburu National Reserve. De komende uren rijden we door levendige dorpjes, waar het dagelijkse leven zich afspeelt langs stoffige wegen vol kleurrijke markten en brommertjes met onmogelijke ladingen. Aan de horizon doemt majestueus Mount Kenya op, met zijn 5200 meter de hoogste berg van Kenia. Terwijl we verder noordwaarts rijden, verandert het landschap geleidelijk: het groen maakt plaats voor dorre vlaktes en acaciabomen. De thermometer tikt moeiteloos de dertig graden aan.
Iets na 11.00 uur rijden we Samburu National Reserve binnen, één van de meest bijzondere wildparken van Kenia. Hier leven niet alleen de meeste leden van de Big Five, maar ook de zogeheten 'Samburu Special Five'. Vijf zeldzame dieren die je nergens anders ter wereld samen vindt: de Grevy-zebra, de gerenoek of girafgazelle, de Beisa oryx, de netgiraf en de Somalische struisvogel. De verwachtingen zijn dus hooggespannen.
We zijn nog geen minuut in het park of een mangoest schiet als een raket over de weg. Even verderop rijzen gigantische termietenheuvels op uit de droge grond; een soort mini-wolkenkrabbers van klei.
Onderweg naar onze lodge hebben we meteen prijs: twee girafgazelles strekken hun lange, elegante halzen om aan wat hogere blaadjes te knabbelen. Even later spotten we twee netgiraffen, herkenbaar aan hun grovere, donkere vlekkenpatroon. Niet ver daarvandaan staat een olifant die zich tussen twee bomen wringt om zijn flanken te schuren. Als het jeukt, moet je krabben!
De lijst groeit gestaag: Thomson gazelles, nog een solitaire olifant, vier extra netgiraffen, een groepje bachelor impala’s en – jawel – onze eerste Grevy-zebra’s. Hun tekening is fijner en hun buik spierwit; ze ogen net iets eleganter dan hun zuidelijke neefjes.
Rond het middaguur arriveren we bij Samburu Sopa Lodge. We worden hartelijk verwelkomd met een koel doekje en een drankje; een kleine luxe in deze hitte. Hier overnachten we niet in een tent, maar in een charmant stenen huisje met open rieten dak De kamer is eenvoudig, maar sfeervol. Geen airco helaas, al zouden we daar toch niet veel aan hebben want de elektriciteit werkt enkel tussen 5.00 uur en 9.00 uur en ’s avonds van 18.30 uur tot 23.30 uur.
Tegen 13.00 uur schuiven we aan in het openluchtrestaurant voor de lunch. Drie keuzes per gang, een koel drankje, een zacht briesje. Meer hebben we niet nodig. Op de terugweg naar onze kamer kruisen we nog twee schattige eekhoorntjes die vrolijk over het wandelpad dartelen. De camera’s komen meteen weer boven.
Om 15.30 uur is het tijd voor de namiddagsafari. Nauwelijks tien minuten onderweg en we stuiten al op vijf Grevy-zebra’s en een girafgazelle die op haar achterpoten balanceert om bij de hoogste sappigste blaadjes te komen. Een wonderlijk gezicht.
We rijden verder en spotten een bont gezelschap van blauwgestreepte gierparelhoenen, een reeks dikdiks (één van de kleinste antilopensoort ter wereld), een koppeltje girafgazelles met hun jong en een indrukwekkende groep van negen netgiraffen.
Onze gids James wordt plots wat ongeduldig wanneer we weer willen stoppen voor een zoveelste foto. Dat kan maar één ding betekenen: ergens in de buurt is groot wild gesignaleerd. En inderdaad, na een korte race over hobbelige zandwegen stoppen we bij een boom waar een luipaard ligt te slapen. Enkele jeeps staan rondom al strategisch opgesteld, maar het prachtige dier lijkt zich er niets van aan te trekken. Af en toe beweegt het zijn staart, rekt zich loom uit en verandert van houding. We houden onze adem in en onze camera draait overuren. Wat een magisch moment! Nog eentje van de Big Five die we kunnen afvinken.
De safari gaat verder. We spotten nog drie netgiraffen en vervolgens drie Somalische struisvogels – twee met zwarte veren (de mannetjes) en één grijsbruin exemplaar (het vrouwtje). Even later stoppen we bij een prachtige acaciaboom, versierd met tientallen hangende nestjes van wevervogels. De perfecte Keniaanse kerstboom!
Tegen zonsondergang hopen we nog leeuwen te vinden bij de rivier, maar in plaats daarvan worden we beloond met een kudde van twaalf olifanten, waaronder twee zogende kleintjes. Zo schattig! Tussen hen scharrelen nog wat wrattenzwijnen met hun staartjes recht in de lucht en spotten we een groep Grant gazelles, waarvan twee mannetjes een robbertje vechten om de dominante plek in de groep te veroveren.
Helaas dus geen leeuwen vandaag, maar we mogen zeker niet klagen. Wanneer we rond 18.40 uur aankomen bij Samburu Sopa Lodge is het al redelijk donker. Tijd voor een snelle douche en een welverdiende aperitief, waarbij we klinken op een geslaagde dag vol zon, stof en onvergetelijke ontmoetingen.
Zondag 28 septemberDe dag begint vredig in de Samburu Sopa Lodge. Terwijl we genieten van ons ontbijt, schuifelt er plots een hele groep parelhoenen voorbij, gevolgd door een paar sierlijke impala’s die dorstig hun weg naar de waterpoel vinden. Een charmant tafereel dat de toon zet voor wat ongetwijfeld een veelbelovende dag wordt.
Om stipt 7.00 uur start onze game drive. Het doel: de Big Five. Maar de natuur laat zich niet dwingen. Het is opvallend rustig in het park. Hier en daar duikt een Grevy zebra op, verder een paar elegante girafgazelles en een imposante slangenarend die op de grond zijn ontbijt verorbert. Mooi, maar voorlopig nog geen adrenaline-moment.
Maar dan trapt James het gaspedaal in en weten we hoe laat het is. En inderdaad, even later staan we oog in oog met een luipaard die een impala heeft gevangen. De plek gonst van de spanning; overal staan jeeps opgesteld alsof we getuige zijn van een live natuurdocumentaire. Het blijkt hetzelfde vrouwtje te zijn dat we gisteren al zagen. Ze trekt zich niets aan van het publiek en geniet van haar prooi. Wanneer de drukte haar toch wat te veel wordt, sleept ze het kadaver vakkundig richting struikgewas. Een fascinerend en rauw moment!
Vol euforie rijden we verder. De savanne komt tot leven: vijf netgiraffen, een mooie neushoornvogel, een familie Thomson gazelles en een grote troep olifanten; wel twintig dieren in totaal, met speelse kleintjes die dicht in de buurt van hun moeder blijven.
Even later zien we nog een grote olifant, een giraf en vijf Beisa oryxen. Daarmee kunnen we ons laatste vakje afvinken en hebben we officieel de Samburu Special Five gescoord! De vreugde is groot en wordt nog groter wanneer drie Somalische struisvogels de show stelen. Twee trotse mannetjes met glanzend zwarte veren en een iets bescheidener vrouwtje met bruine tinten.
Vervolgens passeert er een grote familie van een tiental olifanten en ook deze keer zijn er kleintjes bij. Verder komen we ook nog een groepje impala’s tegen en twee girafgazelles, die op hun achterste pootjes balanceren om met hun tong aan de hoogste blaadjes van een struik te geraken. Het blijft een grappig zicht.
Bij de brede Ewaso Nyiro rivier barst het van het leven. Een colonne bavianen trekt voorbij, olifanten komen drinken en in de schaduw van de bomen spelen vervetaapjes. De mannetjes zijn hierbij duidelijk herkenbaar aan hun opvallend blauwe scrotum.
In de vruchtbare omgeving van de rivier spotten we vervolgens ook nog twee giraffen, een grote groep impala’s waarbij het mannetje zijn rivalen op afstand probeert te houden door met zijn gewei te pronken, een Grevy zebra en dezelfde familie oryxen van daarnet.
Vanaf 10.30 uur begint de zon echt te branden en verschuilen de meeste dieren zich onder de bomen en in het lange gras. We moeten ons het komende uur dan ook tevreden stellen met een handvol Grant gazelles, wat scharrelende parelhoenen, drie Grevy zebra’s, een vijftal giraffen, enkele dikdiks, een girafgazelle en twee neushoornvogels.
Iets voor de middag komen we terug aan bij Samburu Sopa Lodge. Even tijd om wat te verfrissen, te lunchen en een korte siësta te houden. De safariboog kan niet altijd gespannen staan! Tijdens de lunch komt er nog een groepje impala’s aan de waterpoel drinken en later zien we ze vanaf ons terras verder doortrekken. Altijd leuk om naar te kijken.
Na een korte pauze trekken we om 15.30 uur opnieuw het park in. We starten vrij goed met een impala, een dikdik en een neushoornvogel, maar dan zijn we zeker een half uur aan het rondrijden zonder dat we één beest tegenkomen. Eens we opnieuw de Ewaso Nyiro rivier naderen, begint er terug wat vaart in te komen met een neushoornvogel, enkele dikdiks, vier Grevy zebra’s in het gezelschap van een hele bende parelhoenen, een impala en een aantal Thomson gazelles. Aan de rivier zelf zit vooral het grote wild en spotten we twee olifanten en zes giraffen.
Aangezien we bij de giraffen beduidend minder tijd krijgen om onze foto’s te maken en James snel wil vertrekken, weten we dat er iets op til is. Gaan we eindelijk onze Big Five kunnen afvinken?
En ja hoor, in de verte zien we een cluster jeeps. Dat kan maar één ding betekenen: leeuwen! James wurmt zich tussen de andere jeeps door en zorgt ervoor dat we mee op de eerste rij staan. Een leeuwenfamilie van wel twaalf dieren ligt loom in het zand. De motoren worden uitgezet en de camera’s klikken onophoudelijk. Af en toe rolt er een leeuw om of geeuwt luid; de koning van de savanne blijkt vooral een meester in nietsdoen.
Plots komt er beweging in de groep. Een leeuwin staat op, rekt zich uit en zet koers richting struiken. De rest volgt gedwee in een sierlijke stoet. Paniek breekt uit onder de gidsen want iedereen wil deze imposante leeuwenfamilie op de voet volgen. Motoren ronken, zand stuift op en strategische posities worden ingenomen.
Dan gebeurt het onverwachte: de leeuwen hebben een giraf in het vizier en zetten de aanval in. Spectaculair! De giraf zet het op een lopen: vier lange poten vliegen alle kanten op, maar toch blijft het dier elegant in zijn vlucht. We verliezen helaas het zicht door de vele bomen en struiken, maar even later duikt de giraf ongedeerd weer op. De leeuwen, duidelijk uitgeput van hun mislukte aanval, keren terug naar hun favoriete bezigheid: luieren. Rondom hen verzamelt zich opnieuw een waar kluwen van wel dertig jeeps. Echt gekkenwerk, maar ook deze keer slaagt James erin om een goede plaats te veroveren zodat we nog een aantal mooie foto’s kunnen nemen.
Wanneer de zon rood kleurt boven de horizon, verdwijnen de leeuwen langzaam in het struikgewas. De rust keert terug over Samburu. Op de terugweg naar Samburu Sopa Lodge spotten we nog een moeder met haar schattige babygiraf, een Grevy zebra, een dikdik en een groepje Grant gazelles die sierlijk over de vlakte huppelen.
Als laatste cadeautje van de dag zien we twee impala-mannetjes die een duel uitvechten om het leiderschap over de harem. Eén van hen blijkt al snel een bange wezel te zijn en zet het op een lopen. Wat een mooie afsluiter van deze fantastische dag!
Maandag 29 septemberVandaag voelt het vroege opstaan nét iets zwaarder. Geen zonsopgangsafari dit keer, maar een lange rit van zo’n vijf uur richting Solio Game Reserve.
Voordat we het stoffige Samburu definitief achterlaten, trakteert het park ons nog op een laatste afscheidssalvo aan wildlife. In amper een half uur tijd kruisen impala’s, parelhoenen en een schattige dikdik ons pad. Verderop paraderen drie Somalische struisvogels statig over de vlakte, gevolgd door drie Beisa oryxen en een indrukwekkende kudde olifanten die op doortocht lijkt. Een girafgazelle probeert op haar achterste poten de sappigste blaadjes te bemachtigen en even later duikt er nog een imposante olifant op. Wat een afscheidscadeau van Samburu!
Daarna rijden we langzaam de bewoonde wereld van Kenia binnen. De stoffige savanne maakt plaats voor een aaneenschakeling van dorpen met kleine huisjes en drukke markten. De rit is lang en eerlijk gezegd een tikkeltje saai, maar het Afrikaanse straatleven blijft boeiend om te observeren.
Halverwege stoppen we aan een grote souvenirwinkel. Terwijl we onze benen strekken, wagen we nog een poging om dat felbegeerde groene beeldje in malachietsteen te kopen. Helaas, de verkoper vraagt opnieuw een astronomische prijs. Ondanks de harde onderhandelingen komen we niet tot een compromis. Jammer, maar ach, het hoort bij de reiservaring.
Rond de middag bereiken we Rhino Watch Safari Lodge, een charmant en eerder kleinschalig domein op slechts tien minuten rijden van Solio Game Reserve. We worden hartelijk verwelkomd met een verfrissend doekje en een koel drankje. De lodge biedt zowel stenen huisjes als safaritenten aan en wij hebben uiteraard gekozen voor de glamping-ervaring. En wat voor één! Een heerlijk zacht hemelbed, een royaal bad en een aparte douche. Dit is de Afrikaanse wildernis op zijn meest comfortabele manier.
Na een smakelijke lunch vertrekken we om 14.30 uur richting Solio Game Reserve. Dit private reservaat is vooral gekend om zijn vele neushoorns. Meer dan tweehonderd exemplaren, zowel witte als zwarte, vinden hier een veilige thuis.
Het landschap is wat teleurstellen en bestaat vooral uit uitgestrekte dorre grasvelden met hier en daar wat struiken en bomen, maar het aanbod aan dieren is overweldigend. In nauwelijks drie uur tijd tellen we naar schatting zo’n veertig neushoorns. Wat een ongelofelijk aantal! Tussen de massieve dieren lopen ook enkele schattige babyneushoorns die niet van hun moederszijde wijken.
Bovendien spotten we één zeldzame zwarte neushoorn, herkenbaar aan zijn spitse lippen. Verder zijn we ook getuige van een kleine confrontatie tussen drie mannetjes: één dominant exemplaar jaagt met woeste snuiven en dreigende hoorn zijn twee rivalen weg. Spectaculair!
Tussen al dat geweld door blijft de rest van de savanne vredig grazen: impala’s, waterbokken, zebra’s, een hartenbeest en Grant gazelles vullen het decor. Een arend cirkelt hoog boven het veld, een paar vervetaapjes spelen in een struik en in de verte zien we nog vier buffels en een rietbok.
Solio Game Reserve is werkelijk het Walhalla voor neushoorn liefhebbers. Enige spelbreker van de dag zijn de donkere wolken die in de late namiddag toch voor heel wat regen zorgen. Jammer, maar dat gebeurt in deze centrale hooglanden van Kenia blijkbaar wel vaker.
Iets na 18.00 komen we terug aan bij Rhino Watch Safari Lodge, waar we na het aperitief genieten van een lekker driegangenmenu in het sfeervolle restaurant. Wanneer we ons terugtrekken in onze tent, wacht daar een klein, maar zalig cadeautje want er ligt een “bush baby” oftewel een warmwaterkruik in ons bed. De regen heeft de temperatuur flink doen dalen, dus dit extraatje is pure verwennerij.
Dinsdag 30 septemberOm 7.15 uur nemen we afscheid van het prachtige Rhino Watch Safari Lodge. De koffers zijn ingeladen, de motor ronkt en wij zetten ons schrap voor een rit van zo’n 4,5 uur richting Lake Naivasha. Het eerste deel van de tocht voert ons door een glooiend, groen landschap. Een hele verademing in vergelijking met het stoffige decor van de afgelopen dagen.
Na een klein uurtje rijden houden we halt bij een souvenirshop die pal op de evenaar ligt. Hier krijgen we, net als in Ecuador, een korte demonstratie van het Corioliseffect: boven de evenaar draait het water in de trechter met de klok mee en op het zuidelijke halfrond in de andere richting. Pal op de evenaar loopt het water loodrecht naar beneden. Een natuurkundig trucje, maar het blijft magisch om te zien hoe dat op amper een paar meter verschil gebeurt.
We rijden verder en al snel verschijnt er leven langs de weg. Een grote groep bavianen zit gevaarlijk dicht bij het verkeer, duidelijk gewend aan toeristen die wat lekkers uit hun raam gooien. Een tijdje later steken zelfs vier zebra’s de drukke straat over; een surrealistisch gezicht tussen al die ronkende vrachtwagens.
Aanvankelijk zouden we pas in de namiddag de boot naar Crescent Island nemen voor een wandelsafari, maar omdat er regen op komst is, past James onze planning aan. We gaan daarom eerst wandelen en rijden daarna door naar onze slaapplaats.
Rond 11.30 uur bereiken we Lake Naivasha. Nog voor we uitstappen, zien we al waterbokken en – hoera – onze eerste gnoe van de reis! We stappen in een klein motorbootje en varen het meer op. Al snel duiken er een tiental nijlpaarden op die loom in het water liggen te dobberen, terwijl aalscholvers luidruchtig kibbelen in de bomen aan de oever. Tot slot spotten we tijdens onze overtocht ook nog drie visarenden en een kleurrijke ijsvogel.
Na een halfuurtje varen bereiken we Crescent Island, ooit het decor van de film Out of Africa. Sindsdien leven hier allerlei grazers die destijds voor de film naar het eiland werden overgebracht.
We spotten tijdens onze wandeling onder begeleiding van een gids diverse zebra’s, waterbokken, een familie nijlganzen met zeven kuikentjes, een kleine specht, een groepje gnies, pelikanen, parelhoenen en een hele kudde impala’s. Maar het absolute hoogtepunt komt wanneer we drie giraffen van heel dichtbij mogen bewonderen: een jong mannetje, een moeder en haar twee maanden oude baby. Het kleintje ligt rustig in het gras en lijkt zelfs te poseren voor de foto. Geweldig!
Even verderop grazen zo’n tien nijlpaarden op het land, iets wat ze normaal pas ’s avonds doen. We mogen voorzichtig dichterbij komen, maar onze gids houdt alles waakzaam in de gaten. Deze kolossen staan niet voor niets bekend om hun agressieve karakter.
Vervolgens duiken er nog twee struisvogels op. Tot onze verbazing mogen we die wel benaderen en zelfs aanraken! Hun lange beweeglijke nek, sterke poten en doordringende ogen maken het eerst wat beangstigend, maar zodra we ze kleine steentjes voeren (blijkbaar hun favoriete snack) veranderen ze in nieuwsgierige, bijna aanhankelijke metgezellen. Het vrouwtje blijft ons zelfs een tijdje volgen. Hilarisch!
Wanneer we rond 14.00 uur terug naar de boot wandelen, zien we in de verte nog drie giraffen met hun jong. We hebben echter geen tijd meer om er naartoe te lopen, want ondertussen hangen er zeer donkere wolken boven ons hoofd. Er is duidelijk regen op komst, maar gelukkig kunnen wij het nog net droog houden. Vlak aan de boot staat ook nog een struisvogel die ons komt uitwuiven. Leuk! Crescent Island is echt wel een aanrader!
Na een kwartiertje varen over Lake Naivasha zetten we terug voet aan wal, nemen nog wat foto’s van de vele lepelaars en andere vogels aan de oevers en rijden dan verder naar het Osotua Luxury Resort. Deze keer geen tent of ecolodge, maar een ruime studio met volledige keuken en zithoek. Al blijkt 'volledig ingericht' een rekbaar begrip want potten, pannen of bestek zijn nergens te bekennen. Het kingsize bed is zalig zacht, maar de badkamer laat heel wat te wensen over: overal kalkaanslag, lauw water, slechts één handdoek per persoon, geen enkel stopcontact en geen haardroger. Dit is de naam Luxury Resort niet waardig!
Rond 15.00 uur kunnen we gelukkig nog wel van een late lunch genieten. Daarna trekken we terug naar de kamer om wat te relaxen, maar eerst nemen we nog wat foto’s van de vier franje-apen die in de boom zitten en zelfs tot op ons terras durven te komen.
Aangezien Osotua Luxury Resort vlak aan Lake Naivasha ligt, wandelen we net voor het aperitief nog even naar de waterkant. Tot onze verbazing staat er een nijlpaard in de tuin van het hotel te grazen. Gelukkig is er een afscherming met een elektrische draad, want volgens de twee bewakers durft dit alfamannetje wel eens de aanval inzetten als hij zich bedreigd voelt. Wat een afsluiter van deze fantastische dag!
Woensdag 1 oktoberWe vertrekken om 7.15 uur voor een zes uur durende rit naar de legendarische Masai Mara, het natuurpark van Kenia. Zoals bij eerdere lange ritten houden we halverwege halt voor een sanitaire stop en een kort shopmoment in een souvenirwinkeltje. We hopen eindelijk een mooi olifantenbeeldje in malachietsteen op de kop te tikken, maar ook hier blijkt onderhandelen vruchteloos. De prijzen blijven onverbiddelijk hoog. Het lijkt erop dat we deze reis zonder souvenir naar huis zullen gaan. Jammer, maar onze herinneringen zijn sowieso onbetaalbaar.
De route slingert ons alweer langs diverse stadjes en dorpen. Naarmate we verder rijden, maakt het groene, glooiende landschap plaats voor droge vlaktes die zich eindeloos uitstrekken. Af en toe duiken er zebra’s en impala’s op langs de weg, maar verder is het vooral een rit van mijmerend uit het raam staren en genieten van de veranderende horizon.
Iets na 13.00 uur arriveren we bij Zebra Valley Mara Camp; een indrukwekkend complex in the middle of nowhere dat grenst aan het Masai Mara National Reserve. Zoals gebruikelijk worden we vriendelijk onthaald met een verfrissend doekje en lekker mangosap. Na een korte introductie over de faciliteiten van het kamp mogen we direct aanschuiven voor de lunch in buffetvorm. Wanneer we op het panoramaterras onze buikjes rond eten, genieten we van het mooie uitzicht op de Masai Mara.
Oorspronkelijk hadden we drie nachten geboekt in Zebra Plains Mara Camp, maar we krijgen van de organisatie een gratis upgrade naar een meer luxueuzer en kleinschaliger kamp. Tof! Onze tent ligt het verst verwijderd van het centrale gebouw, maar onze mond valt werkelijk van verbazing open als we binnenstappen. Wat een ruimte! Een heerlijk kingsize hemelbed, een gezellige zithoek en een breed overdekt terras met schommelstoelen dat uitkijkt over de Masai Mara. De volledig stenen badkamer is al helemaal over the top en zo groot dat menig balzaal er jaloers van zou worden. Wauw, wat een fantastische luxe!
Na wat rust en terrasgenot worden we om 16.00 uur opnieuw in de lobby verwacht voor een wandelsafari met twee Masai-mannen: Denson onze gids en Nixon onze bewaker. Omdat we net buiten het reservaat wandelen, kunnen we hier enkel wat grazers en kleinere dieren tegenkomen. Maar het is vooral de bedoeling dat de Masai ons wat weetjes bijbrengen over de lokale fauna en flora.
Al snel stuiten we op witte uitwerpselen. Die blijken afkomstig te zijn van hyena’s. Deze aaseters eten werkelijk alles op, inclusief botten, waardoor hun uitwerpselen door het calcium wit kleurt. Weer wat bijgeleerd! Even verder toont Denson ons een termietenheuvel en vertelt dat zo’n bouwwerk wel vijf tot zes jaar in beslag kan nemen. Ongelooflijk, zo’n insectenarchitectuur.
We wandelen verder naar de rivier, die de natuurlijke grens vormt met Masai Mara National Reserve. Aan de overkant zien we een aantal grote bavianen zitten en in de verte schiet een mangoest voorbij. In het water dobberen nijlpaarden, terwijl een babykrokodil lui ligt te zonnen op een steen. Op de oever scharrelen nijlganzen met hun vijf kuikens rond en kleurrijke vogeltjes fladderen van tak tot tak. Denson noemt ze allemaal bij naam, maar het is te veel om te onthouden.
Na deze educatieve wandeling keren we terug naar Zebra Valley Mara Camp, waar de bar lonkt voor een welverdiend aperitief. Vanaf het terras zien we in de verte nog een hyena, een wrattenzwijn en een buffel voorbijwandelen. Ze zijn wat veraf, maar met een verrekijker krijgen we toch een glimp van het wilde leven dat morgen ongetwijfeld nog spectaculairder zal worden.
Na het diner wandelen we in het donker terug naar onze tent, begeleid door een bewaker. Zijn zaklamp vangt plots een glimp op van een schattige dikdik. Het mini-hertje schrikt blijkbaar van onze aanwezigheid en schiet schichtig weg in de struiken. Dan is het tijd om onder de dekens te kruipen. Buiten gonst de nacht van geluiden: krekels, kikkers, een verre hyena. Wij sluiten onze ogen in het hemelbed en dromen van de Masai Mara die morgen op ons wacht.
Donderdag 2 oktoberDe dag begint nog maar net of het avontuur dient zich al aan. Terwijl we op het terras genieten van het ontbijt in Zebra Valley Mara Camp, zien we in de verte zeven hyena’s, twee buffels en een groep impala’s voorbij trekken. De toon is meteen gezet: dit wordt een dag vol wild ontmoetingen.
Na een hobbelige rit van een halfuurtje bereiken we rond 7.30 uur de ingang van Masai Mara National Reserve. De eindeloze grasvlaktes strekken zich voor ons uit als een gouden zee, hier en daar onderbroken door een eenzame acaciaboom of wat struiken.
De savanne ontwaakt en de eerste uren zien we vooral de grazers die dit landschap tot leven brengen: gnoes, impala’s, topi’s, een hartenbeest, Grant en Thomson gazelles. Een paar wrattenzwijnen lopen voorbij met hun schattige kleintjes; hun staartjes fier recht de lucht in. Even later duiken er nijlpaarden op in een riviertje, een buffel verstopt zich in de struiken en in de verte schrijdt een struisvogel statig voorbij.
Rond 9.30 uur is het voor de eerste keer bingo met vijf leeuwinnen. We vinden ze terwijl ze bezig zijn met hun ontbijt: een pas gedode zebra. De scène is rauw, wreed en tegelijk fascinerend. De leeuwinnen trekken grote stukken vlees van het karkas en eten in stilte, enkel begeleid door het gezoem van de vele vliegen. Wanneer hun buiken gevuld zijn, rollen ze zich loom in de schaduw van een struik, wassen elkaar en geven tedere kopjes. In de buurt wacht een hyena geduldig zijn beurt af om de restjes te verorberen.
We rijden verder en passeren een grote kudde gnoes, zebra’s, en Thomson gazelles. In de verte spotten we een olifant, maar James maakt ons duidelijk dat we even geen tijd hebben voor een fotoshop. Er is namelijk een jachtluipaard gesignaleerd. De adrenaline stijgt! En ja hoor, even later zien we het gracieuze dier onder een struik liggen luieren, zijn gevlekte vacht glanzend in het zonlicht. Onze camera maakt overuren. Prachtig!
En alsof dat nog niet genoeg is, krijgen we nog een melding: een tweede jachtluipaard, ditmaal een mannetje, ligt onder een acaciaboom. Zijn blik is alert, zijn houding sierlijk. Even later volgen nog twee slapende leeuwen bij een waterpoel en – geloof het of niet – een derde jachtluipaard verderop. Wauw, wat een ochtend!
Nadat we een grote groep gnoes, zebra’s en impala’s hebben gepasseerd, is het alweer prijs. We haasten ons naar een leeuwenkoppel dat net een gnoe heeft gedood en zich tegoed doet aan de maaltijd, omringd door gieren en maraboes die ongeduldig wachten op hun beurt. De leeuwin is bovendien krols en laat dat duidelijk merken. Op een half uur tijd zien we het stelletje drie keer paren, ongegeneerd te midden van 25 omringende jeeps. Echt romantisch kan je dit schouwspel niet noemen. 'De daad' duurt slechts enkele seconden en daarna jaagt de leeuwin haar loverboy weg om hem enkele minuten nadien terug aan te halen. Binnen een dikke drie maanden dartelen hier ongetwijfeld nieuwe welpjes rond.
Ondertussen heeft bijna niemand in de gaten dat enkele meters verderop nóg drie andere leeuwen in de struiken liggen te slapen.
Na zoveel roofdierengeweld keren we terug naar het rustige ritme van de savanne: grote grazende kuddes zebra’s, topi’s en gnoes zover het oog reikt. Het aantal dieren is indrukwekkend, maar kan niet tippen aan de duizenden dieren die we vorig jaar in Tanzania hebben gezien. James vertelt dat de grote migratie dit jaar kleiner is uitgevallen omdat er voldoende regen viel in de Serengeti. Daardoor zijn veel gnoes en zebra’s nooit de Mara-rivier naar het noorden overgestoken. Jammer, maar we kunnen niet altijd geluk hebben natuurlijk.
Onderweg zien we ook nog een twintigtal gieren (drie verschillende soorten) die vechten om het karkas van een gnoe. Hun gekrijs vult de lucht terwijl de grootste soorten de kleintjes verjagen. Spectaculair! Daarna krijgen we een overdosis schattigheid: een moeder wrattenzwijn paradeert voorbij met haar drie jongen, elk met hun staartje fier recht omhoog.
We passeren verder nog drie giraffen en rond het middaguur is het hoogdringend tijd voor een sanitaire stop. De toiletten zijn verrassend proper en worden regelmatig gepoetst. Aangrenzend is er veldje met mogelijkheid om te picknicken, maar dat stellen we liever nog even uit. De mensen die hier wel hun lunchbox bovenhalen, krijgen sowieso het gezelschap van enkele gulzige maraboes die maar al te graag alle restjes opeten.
We vervolgen onze weg doorheen de Masai Mara en spotten nog een hyena die lekker in een plas water ligt af te koelen. Verder zien we de gebruikelijke kuddes impala’s, topi’s en zebra’s die verspreid over de uitgestrekte grasvlakte aan het grazen zijn.
Daarna brengen we een bezoekje aan het grenspunt met Tanzania, waar de Masai Mara overgaat in de Serengeti en maken we een korte wandeling langs de Mara rivier. Deze rivier staat vooral bekend om zijn wrede taferelen wanneer de gnoes en zebra’s tijdens 'de grote trek' massaal het water oversteken en gegrepen worden door uitgehongerde krokodillen. Vandaag is het hier echter zeer kalm en vreedzaam. Er steken geen dieren de rivier over en in het water liggen enkel wat nijlpaarden en een handvol krokodillen. Enkel het kadaver van een dode gnoe op de rotsen is het bewijs van dit jaarlijks wederkerend fenomeen.
Rond 13.00 uur is het tijd om de lunchboxen boven te halen en zetten we ons neer aan een tafeltje met zicht op de Mara rivier, die helemaal verder doorstroomt tot aan het Victoria meer.
Het wordt steeds heter, de zon brandt en de dieren houden zich rustig. Toch spotten we nog een aantal grote grazende kuddes zebra’s die recent de Mara rivier zijn overgestoken. Verder zien we nog twee elandantilopen, een aantal maraboes, diverse wrattenzwijnen die met hun kroost op stap zijn, groepjes gnoes en impala’s, enkele topi’s, een aantal Grant gazelles en een paar giraffen in de verte.
Op een verlaten zandweg stuiten we plots op een slapende leeuwin met twee welpen. We zijn hier helemaal alleen, geen andere jeep in de buurt. Een magisch, exclusief momentje. Iets later passeren we een grote groep buffels. We moeten even offroad rijden om er goede foto’s van te kunnen maken, maar gelukkig zijn er geen parkrangers in de buurt om ons een boete te geven.
Wanneer een groep elandantilopen een kleine waterloop oversteekt, spotten we hiertussen ook nog een vrij zeldzame steenbok. Alweer een extra diertje dat we op onze lijst kunnen aanvinken. Vervolgens zien we nog enkele topi’s, een wrattenzwijn, twee waterbokken, een arend hoog in een boom en drie buffels.
Wanneer we terug in wat bosrijker gebied aan het rijden zijn, volgt de kers op de taart van deze uitzonderlijke dag. Twee leeuwinnen liggen met zes piepjonge welpjes in de schaduw te relaxen. Twee kleintjes drinken melk, terwijl de andere vier dartelen, rollen en spelen. Ons hart smelt; dit is waarom je naar Kenia komt!
Aan het einde van deze mooie safaridag strekken we even onze benen nabij een rivier vol nijlpaarden en genieten we van het achterliggende landschap. Aan de overkant zit een troep bavianen, op de oever staan wat ooievaars en op een rots ligt een krokodil te zonnen.
Ondertussen is de zon aan het zakken; tijd om terug te keren. Onderweg spotten we nog een buffel, zes giraffen, een wrattenzwijn en een elegante secretarisvogel die met trage passen door het gras schrijdt. Rond 17.15 uur rijden we moe maar voldaan Zebra Valley Mara Camp terug binnen.
Een warme douche, een koel aperitief en een heerlijk diner later kijken we terug op een dag vol hoogtepunten. Drie jachtluipaarden, meerdere leeuwenfamilies, een grote kudde buffels, talloze grazers en vogels. Wat een overvloed aan leven! We kruipen vroeg in bed want morgen wacht ons nog meer Masai Mara-magic.
Vrijdag 3 oktober
De dag begint vroeg, met een dampende kop koffie en uitzicht op de Keniaanse savanne. In de verte sluipt een hyena door het hoge gras, terwijl twee buffels loom in de ochtendzon staan te grazen. Het zou een idyllisch moment kunnen zijn, maar we moeten ons haasten want om zeven uur sharp moeten we paraat staan bij de jeep.
Vandaag voelt het meteen warmer dan gisteren, al hangt er een sluier van wolken boven het uitgestrekte landschap. Hopelijk blijft het droog, want we hebben opnieuw een volle dag voor de boeg in het prachtige Masai Mara National Reserve.
Onderweg naar het park zweven er vier luchtballonnen boven de horizon. Het ziet er magisch uit, maar de gedachte aan het prijskaartje doet ons al snel besluiten dat wij vandaag met beide voeten op de grond blijven.
We zijn nog maar enkele minuten in het park aan het rijden of we worden door enkele andere chauffeurs erop attent gemaakt dat onze benzinetank danig aan het lekken is. James stapt uit en maakt een bedenkelijk gezicht; we moeten noodgedwongen rechtsom keren en rijden naar het dichtstbijzijnde dorpje. Rond 8.00 uur komen we aan bij een stoffige garage en tien minuten later zijn we alweer vertrokken met een tijdelijke oplossing voor ons technische probleem. Probeer dat maar eens op zo’n korte tijd in België te fixen!
Met een dik uur vertraging beginnen we dan eindelijk aan onze gamedrive. Eerst een rustige start: een groepje topi’s, wat impala’s en enkele wrattenzwijnen die met hun snuit de grond omwoelen. Maar niet veel later is het prijs want er zijn twee leeuwinnen op pad. Het lijkt erop dat ze zich klaarmaken voor de jacht op een wrattenzwijn, maar plots is de prooi uit hun gezichtsveld verdwenen en leggen de dames zich lusteloos onder een bosje neer. Da’s meteen ook dikke pech voor de vier welpjes die even verderop diep in de struiken op hun ontbijt aan het wachten zijn.
De uren daarna glijden rustig voorbij. We zien grote grazende kuddes topi’s en Thomson gazelles, een groepje nijlpaarden, een handvol impala’s, een vliegende adelaar, zes sierlijke giraffen en een eenzame olifant in de verte. Aan het piepkleine vliegveldje houden we een korte pauze en kunnen we even de benen strekken. Daarna moeten we een riviertje oversteken en steil omhoog rijden. De jeep kreunt, maar haalt het nét. Even spannend!
Vervolgens passeert er weer een heel gamma grazers de revue: topi’s, zebra’s, elandgazelles, impala’s, Thomson gazelles en gnoes. Verder spotten we ook nog zes giraffen, een aantal wrattenzwijntjes die met hun kleintjes op stap zijn en een imposante maraboe die traag boven ons cirkelt.
Rond lunchtijd stopt James aan een mooie acaciaboom. Hij spreidt een kleurrijke Masaideken uit op de grond en we genieten van onze lunchbox met uitzicht op de weidse savanne. In een mum van tijd krijgen we het gezelschap van een groepje glansspreeuwen, die duidelijk ervaren picknickgangers zijn. Ze komen brutaal dicht bij ons zitten en sommige durven zelfs kruimels recht uit onze hand pikken. Leuk intermezzo!
Om 13.00 uur rijden we weer verder. Een grote kudde buffels kruist ons pad, met kleine ossenpikkers en witte ibissen op hun rug die als clandestiene lifters meereizen. Even later steken gnoes en zebra’s in draf de weg over. Het lijkt wel een ritmisch lint van hoefslagen en stof.
Daarna is het weer een hele poos kalm en kunnen we buiten een vliegende adelaar, een olifant in de verte, een kudde zebra’s en een koppel wrattenzwijnen met hun twee jongen weinig dieren bespeuren.
We beginnen de hoop op een nieuw hoogtepunt al wat te verliezen, tot James plots via de radio iets opvangt: leeuwen gespot! En jawel, even later vinden we drie leeuwinnen die dicht tegen elkaar onder een struik liggen te soezen. Wanneer we verder willen rijden, ontdekken we nog twee leeuwinnen, die de andere jeeps blijkbaar hadden gemist. En niet veel verder ligt het mannetje languit in de schaduw zalig aan het ronken. Tof!
De namiddag kabbelt rustig verder met zebra’s, Thomson gazelles, twee hartenbeesten, topi’s en diverse gezinnetjes wrattenzwijnen. Dan passeren we eindelijk nog eens een olifant die redelijk dichtbij staat. En even verder spotten we de rest van de olifantenfamilie, die zeker uit twintig dieren bestaat. Maar James rijdt onverstoorbaar verder want hij heeft opnieuw een Big-Five-alert binnengekregen. Onder een struik ligt een leeuwin met haar twee welpjes van ongeveer drie maanden oud te smikkelen van een wrattenzwijn. We horen het vlees scheuren en de botten kraken. Wreed en teder tegelijk.
Na dit intense tafereel keren we terug naar de olifantenfamilie. Hun kalme, trage bewegingen vormen een prachtig slot van de dag. Onderweg naar de uitgang van het natuurpark spotten we nog wat Thomson gazelles, een handvol wrattenzwijnen en een gemengde kudde met topi’s, zebra’s en impala’s.
Rond 16.00 uur komen we terug aan bij Zebra Valley Mara Camp en dat is niets te vroeg want een dik uur later begint het te onweren en worden de hemelsluizen volledig open gezet. Indrukwekkend zo’n onweer in de Masai Mara!
Ondanks het onweer en de aanhoudende regen, trekken we omstreeks 18.00 uur toch naar de bar voor het aperitief. Het bestellen van drie gin-tonics en één bacardi cola blijkt opnieuw een hele opdracht. Drie keer moeten we de ober terugsturen omdat hij een foute bestelling bij heeft. Wat een gedoe, maar uiteindelijk kunnen we dan toch van ons verfrissende drankje genieten en alweer een geslaagde safaridag in schoonheid afsluiten.
Zaterdag 4 oktoberDe ochtend begint vroeg; te vroeg misschien. Om zes uur zitten we al met slaperige ogen aan het ontbijt, want James wil op tijd vertrekken om de files richting Nairobi te vermijden. Tegen halfzeven zouden we klaar moeten staan. Dat was althans het plan, maar zoals verwacht klopt onze rekening niet. De ober van de voorbije dagen heeft er een potje van gemaakt: drankjes verkeerd genoteerd, bedragen dubbel aangerekend. Het kost wat discussie en rekenwerk voor alles weer klopt. Gevolg: we vertrekken met een half uur vertraging. Om zeven uur zwaaien we Zebra Valley Mara Camp definitief uit.
We rijden nog een laatste keer door Masai Mara National Reserve. Omdat we slechts doorsteken, blijft het dak van de jeep gesloten, maar via het raam kunnen we gelukkig nog wat van de ochtendlijke savanne meepikken. Een groep bavianen zit luidruchtig te kibbelen, topi’s, Thomson gazelles en impala’s zijn rustig aan het grazen, zebra’s en gnoes trekken in rijen door het gras. Een eenzame hyena sluipt door het struikgewas, enkele wrattenzwijnen lopen snel van de jeep weg en een giraf kijkt ons loom na. Boven ons zweven elf luchtballonnen als kleine stippen tegen de bleke hemel. Een laatste groet van de Masai Mara.
Na een half uurtje rijden, verdwijnen de vlaktes achter ons en duikt de bewoonde wereld weer op. De weg wordt drukker, de lucht grijzer. De regen tikt tegen de ramen en een fris windje doet ons naar onze truien grijpen. Even voelt het alsof we terug in België zijn op een kille herfstdag.
Na tweeënhalf uur houdt James halt bij een souvenirwinkel. De zoveelste van deze reis, maar we geven het nog één kans. We hebben ons oog laten vallen op een stenen olifantje in malachiet. De verkoper start schaamteloos hoog met 400 US dollar! We lachen het weg en beginnen te onderhandelen. Een kwartiertje later hebben we een deal voor 70 US dollar. Nog altijd wat te veel, maar ach, de buit is eindelijk binnen!
De weg slingert zich vervolgens omhoog door de bergen, slechts één rijvak in elke richting. Trage vrachtwagens zorgen voor opstoppingen en sommige bestuurders nemen het niet zo nauw met de verkeersregels. We houden ons hart vast bij enkele halsbrekende inhaalmanoeuvres. Gelukkig blijft James kalm en slalomt behendig tussen alle verkeer door.
Dan opent het landschap zich plots en voor ons ligt de adembenemende Great Rift Valley, een gigantische scheur in de aardkorst die zich uitstrekt van Syrië tot in Mozambique. Het uitzicht is ronduit spectaculair.
In Nairobi rijden we nog even langs het Nairobi National Park, het allereerste natuurpark dat we tijdens deze reis bezochten. Achter het hek spotten we nog enkele impala’s, een giraf en een groepje zebra’s. Altijd leuk.
Rond 13.30 uur bereiken we Swara Acacia Lodge, dat op zo’n veertig kilometer van Nairobi ligt. Hier verblijven we slechts één nacht voor we morgen verder richting Amboseli trekken. We zouden hier nog een gamedrive (tegen betaling) doen in het Swara Plains Wildlife Conservancy, maar de regen trekt een dikke streep door de rekening. Terwijl we lunchen, gieten de hemelsluizen zich letterlijk leeg boven ons hoofd en worden we getrakteerd op een heuse stortregen.
We overnachten deze keer in een stenen hutje met een rieten dak. De kamer is redelijk afgeleefd, maar charmant op zijn eigen manier. Door de regen is het flink afgekoeld en halen we amper 20°C. We zijn dus heel blij met de dikke donsdeken op het kingsize bed.
In de namiddag klaart de lucht eindelijk op. We maken een korte wandeling over het domein, waar een paar vervetaapjes dartelen tussen de bomen. In een hoge boom zit een groep gieren hun veren te drogen. Verder is er weinig leven te bespeuren; dus profiteren we van een welgekomen pauze na de afgelopen drukke dagen vol avontuur.
’s Avonds genieten we na het diner nog van een drankje in de gezellige buitenbar. De sfeer is gemoedelijk, maar de vermoeidheid van de voorbije dagen begint door te wegen. Wanneer we even later in bed kruipen, horen we dicht bij ons huisje nog een Kaapse klipdas (of 'dassie') enorm veel kabaal maken. Hiermee verwittigt het dier de rest van de groep voor nakend onraad. Even later dommelen we toch weg; klaar voor een nieuw hoofdstuk van onze Keniaanse reis.
Zondag 5 oktoberRond 7.45 uur verlaten we Swara Acacia Lodge en zetten koers richting Aboselli National Park; een rit die alweer vijf uur in beslag zal nemen. Het eerste half uur rijden we nog door het wildpark van de lodge en worden we getrakteerd op een mini-safari: vier wrattenzwijnen schieten schichtig weg, een groep van tien elegante giraffen schrijdt statig voorbij, twee jakhalzen glippen door het hoge gras en drie nieuwsgierige struisvogels turen ons na. Een groepje impala’s maakt het plaatje compleet. Geen slecht begin van deze dag.
Het weer zit helaas niet helemaal mee. Het is eerder aan de frisse kant en er hangt veel bewolking, waar af en toe wat regen uit valt. We hadden ons het Keniaanse klimaat toch iets zonniger en warmer ingeschat.
Tijdens de rit spotten we hier en daar wat loslopende zebra’s en zelfs drie giraffen. Onderweg passeren we ook een olifantencorridor, een doorgang waar de dieren vrij de weg kunnen oversteken. Het is een wonderlijk idee dat hier zomaar een kudde olifanten het verkeer kan doen stoppen.
Rond 12.30 uur bereiken we Kibo Safari Camp, een groot kamp met meer dan honderd safaritenten. Ondanks de omvang voelt het gezellig en authentiek aan. Onze tent is ruim en luxueus, met een kingsize hemelbed en alle nodige comfort. Alleen het internet laat te wensen over: geen bereik in de tent en tergend traag in de lobby.
Bij het zwembad lopen vier vrouwelijke struisvogels vrij rond. De verzorger geeft ons een paar groene hibiscustakken en even later staan we oog in oog met deze imposante vogels. Terwijl ze gretig aan hun snack knabbelen, proberen wij onze zenuwen onder controle te houden. Het blijft een vreemd gevoel om zo dicht bij zulke grote dieren te staan.
Het restaurant en de bar zijn ondergebracht in reusachtige tenten. Op die manier behouden we wel het echte safarigevoel. De buffetten zijn overvloedig en gevarieerd en de drankjes verrassend betaalbaar.
Om 15.30 uur vertrekken we voor onze namiddag-gamedrive in Amboseli National Park, beroemd om zijn grote kuddes olifanten. Dit is wederom een zeer droog en dor gebied met uitgestrekte savannevlaktes. Bijgevolg zijn de wegen kurkdroog en vreten we elke keer kilo’s stof wanneer een andere jeep ons passeert. En dat gebeurt zeer regelmatig want Amboseli is één van de drukstbezochte wildparken van Kenia. Bah!
Aan de ingang worden we al begroet door een groep bavianen en vier giraffen. Vervolgens passeren we een groepje zebra’s, waarvan een aantal dieren zich in het zand rollen om de parasieten van hun lijf te schuren. Daarna spotten we nog een aantal giraffen, een groepje impala’s, een handvol Grant en Thomson gazelles, twee reigers en een kudde gnoes.
En dan zien we eindelijk de dieren waarvoor we gekomen zijn: olifanten. Eerst een groep van dertig aan het water, al staan ze wat te ver voor de perfecte foto. Even later nog een kudde van veertig dieren, bestaande uit twee à drie families onder leiding van hun eigen matriarchen. Dit is de plek waar doorgaans iconische foto’s worden gemaakt van olifanten met de statige Kilimanjaro op de achtergrond, maar vandaag blijft de hoogste berg van Afrika helaas verborgen achter de wolken. Hopelijk morgen beter.
Nadat we een groepje topi’s, struisvogels en gnoes zijn gepasseerd, krijgen we zicht op een gigantische kudde van zeker vijfenzestig olifanten. Fantastisch! De drie grote mannetjes staan wat afgezonderd van de rest van de groep en zijn niet welkom in dit vrouwenclubje met hun jongen. Een aantal gnoes, zebra’s, Grant gazelles en een wrattenzwijn worden wel getolereerd en blijven in de veilige nabijheid van de olifanten.
De vreugde kan niet op want in de verte staat nog een grote kudde olifanten, maar een grote en diepe plas water verspert ons de weg en James vindt het verstandiger om rechtsomkeer te maken.
Vervolgens spotten we nog twee nijlganzen, een eenzame buffel die de weg oversteekt en een cervetkat die in het gras ligt te luieren. Het slaperige diertje veroorzaakt een ware chaos op de weg, waardoor meerdere jeeps niet meer voor- of achteruit geraken. Alles staat hopeloos vast, maar wij hebben gelukkig wel de beste plaats kunnen bemachtigen om de cervetkat vanuit een goede positie te kunnen fotograferen.
Terwijl de zon langzaam zakt en de savanne in goud baadt, keren we terug richting kamp. Onderweg zien we nog een kleine kudde olifanten de weg oversteken en zelfs twee vrouwtjes die ruzie maken om de dominante positie in de groep. Er wordt geduwd, uitgedaagd en geïntimideerd, waarbij beide dames danig hun oren laten flapperen. Een indrukwekkend schouwspel!
De dag eindigt met een groepje gnoes dat ons pad kruist. Daarna hobbelen we samen met tientallen andere jeeps over de stoffige zandwegen terug richting Kibo Safari Camp. Daar wacht een verfrissende douche, een uitgebreid dinerbuffet en een gezellige afsluiter in de sfeervolle bar.
Maandag 06 oktoberNog geen twee minuten nadat we om 7 uur ’s ochtends zijn vertrokken, worden we al begroet door een olifant, net buiten het domein van Kibo Safari Camp. De elektrische omheining staat hier duidelijk niet voor niets.
Wanneer we het Amboseli National Park binnenrijden, spotten we al meteen een giraf die op z’n dooie gemak de weg over steekt. Het zou het perfecte plaatje geweest zijn, mét de Kilimanjaro op de achtergrond, maar zoals zo vaak blijft de berg verstopt achter de sluierbewolking. Jammer, maar de magie van de safari laat zich gelukkig niet tegenhouden door wat wolken.
De savanne komt langzaam tot leven. Kleine groepjes zebra’s, gnoes, Grant gazelles en waterbokken zijn rustig aan het grazen. Drie reigers vliegen sierlijk op, enkele struisvogels schrijden statig door het dorre gras, twee buffels staren ons even nors aan en een eenzaam hartenbeest kijkt ons na. In de verte verschuiven donkere grijze schimmen; het zijn meerdere kleine kuddes olifanten. Gelukkig hebben we onze verrekijker bij.
Vervolgens passeren we een statige koritrap! Met opgeblazen witte krop paradeert de grote vogel (die tot 19kg kan wegen) op zijn lange poten door het hoge gras alsof hij op een catwalk staat; klaar om indruk te maken op zijn vrouwelijke soortgenoten. Tof, dit beestje hadden we nog niet eerder in Kenia gezien.
We blijven in de sfeer van dieren die willen uitpakken, want niet veel later zien we twee Grant gazelles die elkaar met de hoorns te lijf gaan. Ze vechten om de titel van dominant mannetje. Tot onze verbazing wint het kleinste dier het duel. David en Goliath, maar dan in gazellevorm.
Plotseling krijgt James een seintje: er zijn leeuwen gespot. We haasten ons erheen en moeten even met de verrekijker zoeken, maar dan zien we toch de drie speelse welpjes tussen de schaduwen van de bomen liggen. Hun moeder verschuilt zich iets verderop in het hoge gras. De rust van het leeuwengezinnetje wordt echter doorbroken door een naderende kudde van vijf olifanten. De matriarch houdt de leeuwin nauwlettend in de gaten en nadert tot op een zekere afstand om haar te intimideren. De leeuwin reageert koelbloedig en houdt haar welpjes dicht bij zich. Het is een prachtig schouwspel van wederzijds respect tussen twee van Afrika’s meest iconische dieren.
In Lake Amboseli dobberen een aantal nijlpaarden loom in het water terwijl een groep pelikanen voorbij zwemt. Aan de randen van het meer staan nijlreigers, lepelaars, ibissen en nijlganzen als stille toeschouwers. Het wemelt hier van het leven: we spotten een grote olifant met een afgebroken tand, een hyena die op zoek is naar zijn volgende maaltijd, opnieuw een koritrap en een forse kudde buffels.
Aan de rand van Lake Amboseli zien we ook een gigantische mengelmoes van zebra’s, gnoes en Grant gazelles. We proberen ze te tellen, maar het is onbegonnen werk. Het gaat over honderden, wellicht duizenden dieren. Daartussen lopen ook nog enkele struisvogel en welgeteld één dappere kleine rietbok. En alsof dat nog niet genoeg is, passeert op de achtergrond een kudde van twaalf olifanten. Indrukwekkend is een understatement!
We rijden verder en spotten twee giraffen die wat tussen de bomen verscholen zitten, een nieuwe grote groep gnoes en een kudde van maar liefst 26 doortrekkende olifanten. Tegelijkertijd laten de Masai hun koeien grazen langs een klein riviertje; een bijzondere combinatie van tamme en wilde dieren.
In de wetlands wachten nog meer verrassingen: twee visarenden in een klein boompje, bavianen die rondscharrelen in het hoge groene gras, een koppel kraanvogels tussen de gazelles, zes struisvogels, vier wrattenzwijnen en een imposante reuzenreiger. Een kudde olifanten verschuilt zich zo goed tussen de struiken dat we ze bijna missen en vier olifanten lijken incognito mee te lopen met een grote groep zebra’s en gnoes.
Daarna verandert het landschap weer in droge savanne en zien we beduidend minder dieren. Rond de middag openen we onze uitgebreide lunch box op het piepkleine luchthaventje, waar net een vliegtuigje neerstrijkt. Het gebouw zelf is aan een stevige renovatie toe, maar het moment heeft toch iets charmants.
Na de lunch keren we terug naar de wetlands. We zien gnoes die pootjebaden en flamingo’s en pelikanen in het brakke water. Een kudde van twaalf olifanten zit tot aan hun middel in het water. Het piepkleine jong lijkt haast kopje-onder te gaan. We komen ook opnieuw de kraanvogels tegen en een grote ibis.
Eens we terug in de droge savanne rijden, zien we buiten een verdwaalde Grant gazelle heel lange tijd geen enkel dier. Alleen de silhouetten van voorbijtrekkende olifanten tekenen zich af aan de horizon. Gelukkig kunnen we dankzij onze verrekijker toch nog iets meer details van deze machtige dieren zien.
James besluit dat het weinig zin heeft om nog verder te zoeken en zet de terugweg in. Zodra we opnieuw in de buurt van water komen, duiken de dieren weer overal op en spotten we groepjes gnoes, zebra’s en Grant gazelles. Zelfs de grote olifant met de afgebroken tand passeert nog een laatste keer. Net voor de uitgang van het park maken we nog een mooie foto van twee giraffen onder een prachtige acaciaboom en sluiten we de dag af met een groepje zebra’s, Grant gazelles en impala’s.
Om 15.15 uur rijden we Kibo Safari Camp binnen, waar schichtige mangoesten wegschieten tussen de struiken. Na een welverdiende douche kunnen we extra vroeg aan het aperitief beginnen.
’s Avonds wordt het restaurant gevuld met zang en dans wanneer het personeel een taart binnenbrengt voor een jarige gast. Een waar mini-optreden, met zoveel enthousiasme en ambiance dat niemand aan tafel zijn glimlach kan onderdrukken. Wat een gezellige afsluiter van deze mooie safaridag.
Dinsdag 07 oktober
Vandaag mogen we iets langer slapen want we vertrekken pas om 8.00 uur richting Tsavo West National Park. Wat een luxe! We zijn nog geen minuut buiten Kibo Safari Camp of daar staan al acht giraffen en twee zebra’s ons slaperig aan te gapen. Goede morgen!
We stoppen onderweg nog even voor een foto van de Kilimanjaro, maar ook vandaag hebben we pech. Alleen de contouren van de berg zijn zichtbaar en de besneeuwde top blijft helaas verborgen in de wolken.
Dan draaien we een hobbelweg op die ons helemaal tot Tsavo West leidt. James noemt het 'een gratis Afrikaanse massage', maar eigenlijk worden we continu heen en weer geschud. Onderweg komen we een grote giraffenkudde van wel vijftien dieren tegen en passeren we opnieuw een olifantencorridor. Tijdens de ganse rit komen we geen enkel dorpje tegen; enkel wij en de wilde Keniaanse natuur.
Rond 10.30 uur rijden we Tsavo West National Park binnen. Het is droog en dor, maar tegelijkertijd rijkelijk begroeid, heuvelachtig en omringd door hoge bergen. Dit is qua natuur veruit het mooiste park van de hele reis.
Nog maar net binnen of we zien al zebra’s en een schattige dikdik. Na een kwartiertje rijden, maken we een fotostop aan een groot zwart lavaveld. Met de bergen op de achtergrond levert dit een aantal mooie plaatjes op. Op deze plek lopen ook een aantal vervetaapjes rond.
Op weg naar onze slaapplaats spotten we zowat een halve dierentuin: twee giraffen, vier olifanten, een impala, twee oryxen, parelhoenen, een gigantische termietenheuvel rond een boomstam, een neushoornvogel, gnoes, zebra’s en een troep bavianen. Tsavo pakt duidelijk uit.
Iets voor 12.30 uur komen we aan in Severin Safari Camp waar we alweer vriendelijk worden onthaald met verfrissend doekje en drankje. Vooraleer we naar we onze safaritent worden begeleid, schuiven we eerst onze voetjes onder tafel voor de lunch. Tijdens het eten hebben we zicht op het mooie domein waar een aantal drinkplaatsen voor de dieren zijn aangelegd. Vandaag moeten we het doen met een heleboel kleine vogeltjes die zeer actief in formatie op en af vliegen, een neushoornvogel en een stel vinnige hagedissen.
Onze tent ligt helemaal achteraan, maar met zicht op een drinkplaats. We slapen opnieuw in een kingsize hemelbed en de tent is voorzien van alle mogelijk comfort. In de badkamer staat zelfs een heuse bidet. Hilarisch! Enig minpuntje is dat er ’s avonds zeer weinig licht is.
Om 15.30 uur vertrekken we voor onze laatste namiddag gamedrive van deze vakantie. Het is nog steeds zeer warm, maar gelukkig zorgen de wolken af en toe voor wat afkoeling. We spotten een groepje zebra’s, twee giraffen, een oryx, diverse koppeltjes dikdiks en onze eerste kudu antilope. James vertelt ons dat het zien van een kudu ervoor zorgt dat je tien jaar langer leeft. Da’s altijd mooi meegenomen. Niet veel later spotten we nog twee kudu’s; we worden hier gewoon onsterfelijk!
Bij Mzima Springs maken we een korte wandeling naar het meertje. We zien enkele vervetapen, een schichtige bosbok die meteen de struiken inloopt wanneer het dier ons ziet naderen en slechts één nijlpaard dat maar af en toe boven water komt. Volgens onze gids zitten alle andere nijlpaarden in het diepere deel van het meer, dat voor toeristen niet toegankelijk is. Jammer!
Je kan aan Mzima Springs ook afdalen naar een uitkijkpunt dat zicht geeft onder water. Buiten enkele vissen is hier helaas niet veel te zien. Nadien zien we op de rotsen nog twee babykrokodillen liggen die maximaal twee à drie maanden oud zijn. Zo schattig! Even verder ligt ook nog een volwassen exemplaar tegen de kant.
Na dit intermezzo zetten we onze gamedrive verder en spotten we drie dikdiks en een groepje oryxen en zebra’s. Op een gegeven moment zien we een aantal jeeps stilstaan. Welk dier van de Big Five gaan we te zien krijgen? Het blijken vier olifanten te zijn met een heel klein baby-olifantje.
Vervolgens zien we nog wat scharrelende parelhoenen, een statige kudu, enkele zebra’s en een giraf. James doet nog verwoede pogingen om een luipaard te vinden, maar we geraken niet verder dan een handvol zebra’s, een kudde gnoes en een oryx.
Tegen 18.30 uur zijn we terug in Severin Safari Camp. Tijdens het diner grazen zebra’s vlak voor onze neus, gevolgd door een gigantische kudde buffels van minstens vijftig dieren die hier komen drinken en slapen. Later duiken er ook nog twee gnoes en een groepje impala’s op. Het lijkt wel alsof de dieren een afscheidsparade houden.
Wanneer we ’s avonds na het diner door de Masai-bewaker naar onze tent worden begeleid, staan er vijf zebra’s in onze voortuin te grazen. En midden in de nacht horen we impala’s voorbij trippelen en staat zelfs één zebra pal voor ons terras. Een mooiere afsluiter van deze laatste safaridag kunnen we ons niet wensen.
Woensdag 08 oktoberOnze laatste dag in Tsavo West begint al meteen met een vleugje magie. Terwijl we aan het ontbijt zitten, krijgen we opnieuw gezelschap van een paar brutale gevleugelde vrienden. Hoog in een boom kijkt een statige neushoornvogel op ons neer, terwijl een zestal witbuiktoerako’s onbeschaamd de tafel inspecteren, op zoek naar kruimels.
Omdat onze vlucht naar huis pas laat in de avond vertrekt en onze licentie toelaat om tot 10.00 uur in Tsavo West National Park rond te rijden, besluiten we om vanaf 8.00 uur nog één allerlaatste ochtend-gamedrive te maken.
We zijn nog maar net vertrokken wanneer de eerste dieren zich laten zien: een paar zebra’s, wat schichtige dikdiks en een groep gnoes die al dravend de weg oversteken alsof ze te laat zijn voor een afspraak. Vervolgens is het meteen bingo want een luipaard wandelt rustig langs de weg. Euforie in de wagen! Onze camera’s ratelen alsof we paparazzi zijn die een wereldster gespot hebben.
Alsof dat nog niet genoeg is, volgen daarna enkele oryxen, een struisvogel en vijf koppige zebra’s die midden op de weg blijven staan.
Daarna drukt James serieus het gaspedaal in want hij heeft bericht gekregen dat er nóg een luipaard is gesignaleerd. We hebben nog net tijd genoeg om een reeks mooie foto’s te nemen voordat ook dit luipaard ons duidelijk maakt dat de fotosessie voorbij is. Met een elegante sprong verdwijnt het prachtige dier in het struikgewas. Right place, right time in zijn puurste vorm.
De rest van de rit zien we nog verschillende groepjes zebra’s, drie buffels en meerdere koppeltjes dikdiks die één keer zelfs een schattig kleintje bij hebben. Op een bepaald moment moet James stevig uitwijken voor een overmoedig dikdikje dat zonder waarschuwing de weg over schiet. Het scheelde echt geen haar.
Het laatste half uur van onze gamedrive blijft het opvallend stil. We spotten nog een groepje impala’s, wat parelhoenen, een handvol zebra’s, een kudu, twee bavianen en zes statige maraboes. En dan is het tijd om afscheid te nemen van Tsavo West. Om 9.15 uur rijden we het park uit en beginnen we aan de terugtocht naar Nairobi. Gelukkig rijden we nu wel op een deftig fatsoenlijke asfaltweg, want de heenrit was een verschrikkelijke hobbelbaan. Never again!
Onderweg halen trage vrachtwagens het tempo omlaag, maar James manoeuvreert er geduldig en veilig voorbij. Langs de weg verschijnen overal baobabbomen, die met hun dikke stammen en grillige dorre takken het perfecte decor vormen voor een goede griezelfilm.
Iets voor 11.30 uur heeft James nood aan een koffieshot. We houden halt bij een laatste souvenirswinkeltje en proberen nog één keer een malachieten beeldje op de kop te tikken … tevergeefs. De prijzen blijven duizelingwekkend hoog.
Rond 13.00 halen we onze lunchbox boven, waarna het nog anderhalf uur rijden is tot aan de luchthaven. Aangezien onze vlucht pas rond middernacht vertrekt, zet James ons om 15.15 uur af bij het chique Argyle Grand Hotel. De luxe van het glimmende marmer, de zachte zetels en het verkoelend zwembad voelt bijna buitenaards na twee weken stoffig safarileven. We installeren ons in de lobby en klinken later in de bar natuurlijk op deze laatste dag met een goed aperitief.
‘s Avonds schuiven we nog eens heerlijk aan tafel en om 21.00 uur brengt het transferbusje van het hotel ons naar de luchthaven. Dan begint de lange terugreis naar België: vertrek rond middernacht, negen uur vliegen en om 8.00 uur lokale tijd landen we in Brussel. En omdat we meteen weer met beide voeten in de realiteit moeten staan, komen we uiteraard in de file terecht.
Overweeg je om te leren duiken tijdens je reis naar het buitenland? ADC Scuba Diving Antwerpen - Deurne raadt dit sterk af. Het is veel veiliger en efficiënter om vooraf in België of Nederland duiklessen te volgen en een officieel duikbrevet te behalen. In de regio Antwerpen - Deurne vind je betrouwbare duikscholen met gecertificeerde duikinstructeurs die je professioneel begeleiden.
Wanneer je pas leert duiken tijdens je vakantie, gaat veel kostbare tijd verloren aan het onder de knie krijgen van je duikuitrusting, je drijfvermogen, het uittrimmen en andere basisvaardigheden. Daardoor mis je veel van het prachtige onderwaterleven. Door vooraf te oefenen, duik je tijdens je reis veel ontspannener en geniet je veel meer van je duikvakantie.
Check altijd de meteo, weer van de Oosterschelde in Zeeland voordat je gaat duiken! Op onze pagina van ADC Scuba Diving Antwerpen - Deurne vind je actuele weersvoorspellingen en handige links naar betrouwbare weer-websites.
Ga terug naar de homepagina van ADC Scuba Diving duiken Antwerpen - Deurne
